Angie

Ik staarde geïrriteerd voor me uit. Wat dachten die mensen hier wel. Me een beetje schaamteloos aanstaren. Alsof ze daar het recht toe hadden. Oké, ik had ook wel door dat ik nogal opviel met mijn rode haar en mijn sproeten, maar ik was nog geen aap in een een dierentuin waar iedereen eventjes naar kon koekeloeren. Stomme Japanners. Ik zuchtte even diep toen ik zag dat het meisje alweer eventjes naar me keek. Ik schudde mijn hoofd en keek toen gewoon de andere kant op. Ik zat met mijn benen over elkaar en ook met mijn armen over elkaar. De meest gesloten houding die er bestaat. Ook keek ik niet bepaald vrolijk. Iedereen die me aankeek geef ik een vuile blik en dan keek iedereen weer weg. Ik irriteerde me mateloos aan het bloesje dat ik aanhad. Het zat niet lekker. De stof was te ruw en het irriteerde in mijn nek. Eigenlijk irriteerde ik me aan dit hele uniform. In Engeland had onze school geen uniform gehad. Dat was veel fijner. Ik keek nu naar de deur. Er kwamen een jongen en een meisje binnen. Ze leken best wel op elkaar alleen was de jongen iets langer. Hij keek alsof hij van iedereen die zelf maar naar het meisje durfde te kijken het hoofd eraf zou bijten. Ik kon er niets aan doen maar ik schoot in de lach. De jongen merkte dat ik lachtte en hij gaf me een giftige blik. Ik trok een wenkbrauw op en keek toen weer de andere kant op. Sjeetje. Hoezo een pesthumeur. Uit mijn ooghoeken zag ik hoe de jongen de zaal door keek om twee plekken te vinden. Hij was nogal laat, dus die waren er niet meer. Behalve dan vlak naast mij. Ik zag hoe hij twijfelde maar toen toch maar zijn zusje -ik nam maar aan dat het zijn zusje was- bij de hand en trok haar mee richting mij. Ik deed mijn hoofd een stukje omhoog in de houding waarvan ik wist dat het het meest uit de hoogte en arrogant leek en keurde hem geen blik meer waardig. Misschien was het kinderachtig. Oké. Het was zeker weten kinderachtig. Maar dat kon me helemaal niks schelen. 'Hè shit. We zijn te laat. Er zijn geen plekken meer vrij.' hoorde ik een jongen zeggen. 'Laten we vragen of zij willen wisselen. Dan kunnen we toch nog naast elkaar.' Ik keek weer even naar de deur en zag hoe twee jongens nog naar binnen liepen. De een gooide constant een softbal omhoog. Opeens griste de andere hem uit de lucht en rende toen door de zaal en bleef staan bij een meisje die hij vroeg om misschien een plekje op te schuiven zodat hij en zijn vriend naast elkaar konden zitten.