Meiko

~Houkago~

Met mijn pen tikte ik op mijn tafeltje. Voor me lag een lijst met mogelijke clubs waar ik lid van kon worden. Ik kneep mijn ogen dicht en prikte de pen ergens willekeurig op het blad. Ik opende mijn ogen weer. Art-club. Interessant. Snel vulde ik het formulier in en leverde het in. De gangen waren uitgestorven en ik liep naar het raam. De zon ging al naar beneden wat een mooie avond gloed gaf. Ik graaide in mijn tas en pakte mijn fototoestel dat ik bijna altijd bij had. Voorzichtig schoof ik het raam open en knipte ik een foto van de lucht. Ik kreeg een heel gelukkig gevoel van het uitzicht. "Jongedame, wilt u niet uit dat raam leunen" geschrokken veerde ik terug naar binnen. "Gomen Heiwajima-sensei" zei ik met een diepe buiging. Heiwajima-sensei liep verder. Ik had totaal geen zin om terug naar huis te gaan. Zuchtend liep ik de school uit, ik slenterde meer. Er kwam geluid vanaf de sportvelden. Nieuwsgierig als ik was ging ik kijken. Op het softbal veld stonden de jongens van vanochtend. De een gooide de bal en de andere sloeg hem hard weg. Wat ging de bal ver! Ik leunde op het hek en keek geintereseerd toe. Af en toe knipte ik ook een foto. De jongens hadden me nieteens door omdat ze zo geconcentreerd bezig waren. "Ik heb de bus gemist!" verstond ik met mijn gebrekkig Engels. Ik keek om en zag het roodharige meisje van vanochtend boos staan bellen. Vervolgens hing ze op en kwam ze naast me staan. Ze zei niets en keek met nogsteeds een boze blik naar de twee jongens, die ons inmiddels hadden opgemerkt. De jongen met het bruine rende naar het hek. "Willen jullie meedoen?" vroeg hij hijgend. "Waarom zou ik me in het zweet werken voor niets" zei het roodharige meisje kattig. "Jij, doe jij mee? Kom, het is leuk" Ik brabbelde wat woordjes en liep vervolgens naar het poortje om het veld op te gaan. Ik legde mijn spullen op het bankje en liep naar het eerste honk. "Wat moet ik doen?" vroeg ik. "Jij slaat de bal en wij proberen je uit te krijgen" zei de jongen. "Maar ik heb nog nooit een bal geslagen" bracht ik uit. "Het is niet moeilijk, het lukt je vast wel" zei de jongen met een glimlach. Ik beet op mijn lip en pakte de knuppel aan die hij naar me toe stak. "Hoe heet je trouwens?" "T-tachibana Meiko" "Namikawa Kyohei, en dat is Yamamoto Ren" zei Kyo. "Nou, Tachibana-chan, ben je er klaar voor" ik knikte en hield de knuppel omhoog. Kyo ging in het veld staan en Ren hief zijn arm op. In één strakke beweging vuurde hij de bal op me af. Ik kneep mijn ogen dicht en gooide al mijn gewicht achter de knuppel aan. Ik hoorde een doffe klap, raak! Ik gooide de knuppel neer en begon te rennen. "Kom op! Je kunt het!" riep Kyo die tegelijkertijd achter de bal aanstoof. Ik rende van het tweede honk naar het derde en zag dat Kyo net pas de bal van de grond pakte. Ik versnelde en rende naar het laatste honk. Net voordat mijn voet de plaat aantikte riep Ren "Uit!" Ik leunde op mijn benen met mijn handen en hijgde hard. "Dat was best goed" zei Kyo grijnzend. Ik glimlachte zwakjes. Bij het hek werd geklapt. Ren, Kyo en ik keken tegelijkertijd naar het hek. Er stonden een jongen en meisje naast het roodharige meisje. Ze leken verdacht veel op elkaar. De jongen was aan het klappen. Ik glimlachte weer en kreeg rode wangen. "Doen jullie ook mee? Is leuk!" riep Kyohei naar het hek. Het tweede meisje keek twijfelend, de jongen haalde zijn schouders op en het eerste meisje sloeg haar armen over elkaar.