Ik keek naar alle mensen die in de kamer zaten. Ik vond het best raar, maar eigenlijk voelde ik me hartstikke op mijn gemak. Dat had ik anders nooit. Ik keek naar het meisje dat kennelijk Asami heette, of zoals ze zelf zei: Asa-chan. Ze had alles wat ik nooit zou hebben. Ze was echt heel erg mooi en zag er erg zelfverzekerd uit. Ik was eigenlijk best wel jaloers op haar. Ik was zo in gedachten geweest dat ik niet had gemerkt dat Kyo iets had gevraagd. Gelukkig had Kanon wel opgelet en gaf hij antwoord. 'Ik vond het geweldig.' zei hij. 'Vooral na schooltijd.' 'En jij, Sayo?' vroeg Ren aan mij. Ik knikte alleen eventjes. Ik zag dat Asami een wenkbrauw optrok en naar me keek. 'Kan zij niet praten?' hoorde ik haar zachtjes tegen Kyohei zeggen. 'Asami.' Kyo keek haar even bestraffend aan. Ik keek naar beneden. Kanon keek even bezorgd naar me en kneep in mijn hand. Ik keek op en glimlachte naar heb. Hij glimlachte niet. Ik weet dat ik een stil persoon ben. Maar ik ben gewoon verlegen, ik heb eigenlijk geen idee wáárom ik dat ben. Is het aangeleerd? Aangeboren? Maar als ik dat had, waarom Kanon dan niet? Hij was best charismatisch en helemaal niet verlegen. Hij legde zelfs makkelijk nieuwe contacten. Waarom was het voor mij dan zo ontzettend moeilijk om zelfs maar normaal naar iemand te kunnen kijken. Kanon zei dat ik er niks aan kon doen en dat ik me er niet druk om moest maken. Maar ik maakte me er wél druk over. Ik wilde niet zo verlegen en stil zijn. Ik wilde ook gewoon met mensen kunnen praten en vrienden kunnen maken, ik durfde alleen die eerste stap gewoon niet te zetten. Maar ooit, ooit zou het lukken en zou ik praten. Echt waar.
Geen inspiratie. Sorry voor het korte stukje. Hou wel van je <333
Geen opmerkingen:
Een reactie posten