Meiko

Bij gebrek aan inspiratie..

Dag 2

Op mijn knieën zat ik naast de tafel. Mijn moeder vlocht mijn haar in een strakke vlecht. Vandaag werd ik weer met de taxi naar school gebracht en weer opgehaald. Dat ik het maar niet moest proberen om weer mee te doen aan een of andere 'jongens' sport. Mijn moeder had ook voor een week mijn linten, riempjes en andere opvrolijk spullen afgenomen. Zo kon ik mijn schooluniform dus niet opleuken. Al had ik nog snel mijn beenwarmers kunnen verstoppen onder mijn bed. Die zou ik straks op school aantrekken. Ook had ik mijn moeder verteld dat ik een half uur eerder op school moest zijn. Die tijd ging ik stiekem besteden in het lokaal van de Art-club, zodat ik iets kon laten zien vanmiddag. Als ik "überhaubt de tijd kreeg. Om 5 uur zou mam er met de taxi al zijn. Yuuki, onze soort van huis Maid, kwam de kamer binnenlopen met mijn bentobox. "Arigatou" zei ik zachtjes. Yuuki glimlachte en liep weer weg. Buiten klonk getoeter. Mam draaide de elastiekjes in mijn haar en stond op. "Opschieten, de taxi is er" zei ze. Na een paar minuten zaten we in de taxi en reden we naar school."Je hebt je toch wel bij een dansclub ingeschreven mag ik hopen" zei mam plotseling. Ik schudde mijn hoofd. "Wat moet ik toch met jou" zei ze zuchtend. Ik staarde naar buiten en negeerde verder alles om me heen. We stopte voor de heuvel waar de school opstond. Ik stapte uit en liep in snel tempo naar boven. "Oy! Tachibana-san!" hoorde ik achter me. De ene jongen van gister die Kyohei heette kwam aanrennen. Godzijdank stond de taxi er niet meer. "Speel je vanmiddag weer mee?" "Nee" zei ik kort. "Oh, jammer" ik merkte dat hij even verder niets wist te zeggen. "Kom je vanavond naar het Ramen Restaurant bij Ren? Sayo en Kanon komen ook, we willen je graag beter leren kennen" zei hij. Ik voelde me heel fijn vanbinnen. Ik wilde er zo graag naartoe. "Ik weet niet of ik mag" "Hm, ik kan je opzich wel komen halen. Al weet ik niet waar je woont en ik zal je mijn nummer geven, dan kun je bellen of je mag" Ik vond het grappig hoe hij meteen alles begon te regelen. Ik pakte mijn mobiel uit mijn rugzak en gaf hem aan Kyohei zodat hij zijn nummer erin kon zetten. Dat had ik nog nooit gedaan, ik legde nooit snel contacten. Toen zijn nummer erin stond gaf hij mijn mobiel terug en liepen we samen weer verder. Kyhei praatte vrolijk tegen me. "Mijn fietsbanden waren vanochtend leeg, dus ik moest lopend" vertelde hij. Het leek net alsof we vrienden waren. "Jij kwam met de taxi zag ik, daar heb je echt geluk mee. Woon je ver van school?" "Redelijk. Normaal kom ik me de trein en loop ik de rest vanaf het station" zei ik. Wow, dat was een lange zin geweest. We liepen het schoolgebouw in. "Nou, ik zie je straks vast nog wel" zei Kyohei, hij stak zijn hand op en liep verder toen ik bij mijn kluisje stopte. Ik glimlachte.