Kanon

Ik keek nog even achterom naar Ren voordat ik de deur openduwde en Sayo voor liet gaan. Gelijk stormde er een zwartharig figuur vanuit de woonkamer op ons af. 'Okaeri Nee-sama! Okaeri Nii-sama!' zei ze enthousiast. Ze gaf Sayo een knuffel en liep toen naar mij toe. Ik deed de deur dicht en tilde haar toen op. 'Tadaima, Suna-chan.' zei ik glimlachend. Sayo was ondertussen al doorgelopen naar de woonkamer. Ik liep haar achterna met Sunako op mijn arm. Ik keek naar de keukentafel die grensde aan de woonkamer. Ik zag dat otou-sama met zijn hoofd op zijn handen leunde op de tafel. Hij zag er miserabel uit. Sayo beet al op haar lip. Het zelfde liedje. Elke keer weer. Ik keek naar Sunako die toen ook naar mij keek. Toen ik goed keek zag ik dat ze had gehuild. 'Oka-sama was boos.' zei ze met een zielig gezichtje. Ik knikte en zette haar toen neer. Ik keurde mijn vader verder geen blik waardig. Het was altijd hetzelfde. We hoefden hem geen aandacht te geven. Het hielp toch niet. Sayo liep wel naar hem toe. Ze legde haar hand op zijn rug en boog zich naar hem toe. 'Wil je thee?' vroeg ze lief. Hij schudde zijn hoofd. Ik zag hoe Sayo naar de papieren keek die op de tafel lagen terwijl ze met vader probeerde te praten. Toen ging ze weer rechtop staan en keek naar mij. Ze schudde zachtjes haar hoofd. Ik vloekte. We werken ons kapot. En wat hielp het? Helemaal niks. We hadden nooit geld. Nooit! 'Wil jij wat drinken?' vroeg Sayo aan me. Ik schudde mijn hoofd. 'Nee, dank je.' Sunako trok aan mijn mouw. 'Nii-sama? Kijk eens?' ze trok me mee naar haar kamertje. Alle kamers waren op de begane grond in ons huis en het huis was nogal klein. We waren er dus zomaar. Ze sliep met Sayo op een kamer. Niet dat er ruimte voor was. Sayo zou haar huiswerk op mijn kamer moeten maken omdat er in hun eigen kamer gewoon geen ruimte meer was voor een bureau. Ik werd soms echt kotsmisselijk van dit gedoe. Als we de loterij nou eens wonnen.. Sunako liet me een toren zien met allemaal blokjes. Ik glimlachte. 'Mooi zeg. Heb je dat helemaal zelf gemaakt?' Verder hoefde ik niet te gaan. Sunako begon in geuren en kleuren te vertellen hoe ze de toren had gemaakt en wanneer en hoelang ze ermee bezig was geweest. Ze leek heel gelukkig toen ze het zei. Toen ze uitverteld was maakten we een tweede toren. Ik hielp haar. Na een tijdje kwam Sayo binnen. 'Kanon, het eten is klaar.' zei ze zachtjes. Ik keek op. 'Is Oka-sama al terug?' vroeg ik. Sayo schudde haar hoofd. 'Nee. Ik heb het gedaan.' Oké. Geen probleem. Sayo kon sowieso al beter koken dan onze moeder. Dus zoveel maakte het niet uit. Ik stond op en zei tegen Sunako dat ze mee moest komen. We liepen naar de eettafel toe. De papieren waren opgeruimd, maar otou-san zat er ook niet meer. Ik keek vragend naar Sayo. 'Kamer.' zei ze alleen maar. Ik knikte. We aten dus met z'n drieën.