Ren

Het was gewoon zo gebeurd. Niemand vroeg wat, maar ik liep naast de tweeling. Ze waren niet erg spraakzaam, ik ook niet. Kanon verbrak de stilte. "Hé, ben jij de zoon van de eigenaar van dat Ramen Restaurant?" vroeg hij. "Ja" zei ik kort. Mijn antwoorde waren nooit lang. Het paste ook gewoon niet bij me om lange gesprekken te voeren. We naderde de buurt waarin ik woonde. Blijkbaar woonde de tweeling er ook want ze gingen geen andere kant op. Bij een klein huis stopte ze. "Nou, tot de volgende keer. Dag!" Kanon glimlachte een klein beetje onzeker en Sayo zwaaide. Ik stak mijn hand op en liep verder. Een paar minuten later liep ik ons restaurant binnen. "Ah, Ren-kun!" een pak zwart haar in mijn gezicht. "Hikari" ze was altijd zo opgewekt. "Okaeri" "Tadaima" Hikari droeg een schort, zo te zien had zo voor vandaag besloten Okaa-sama mee te helpen. "Ren, ga je eens douchen. Je zit onder het zand" ik knikte naar mijn moeder die dat zij en liep het restaurant uit door een deur bij de keuken. Meteen ging ik de trap op naar het woongedeelte van ons huis. Op de deur van mijn kamer hing een grote poster van Yu Darvish. In mijn ogen 's werelds beste pitcher bij honkbal. In 2008 en 2009 had hij meegespeeld in het Japanese National Team. Hij was mijn voorbeeld.

Ik schrijf ook een stukje Meiko, want haar verhaal kan niet zomaar stoppen x3

Meiko
In de taxi had ik een hele preek gekregen over dat ik me niet als een jongen moest gedragen, hoe vies mijn schooluniform wel niet wss en hoe ik het wel niet in mijn hoofd had gehaald om mee te doen aan iets als softbal. Ik had alleen maar gezwegen. We liepen het pad naar de deur op. Het was te merken dat Okaa-sama boos was. Toen ik de deur opende stond Nobuhiko er. Dat was ook nieuw. Normaal zag ik hem bijna alleen maar tijdens het eten. Ik pakte mijn fototoestel en knipte gauw een foto. Hij lachte lief. "Nobu, hoor jij niet bij Oba-sama te zijn?" vroeg ik en ik ging op mijn hurken zitten. Ik tilde hem op en liep weg. "Die jongen heeft benen gekregen om te lopen" ik negeerde het en liep verder. Waarschijnlijk werd de dansles van zometeen erg zwaar. Okaa-sama had nu een pest humeur, mijn eigen schuld. Zonder wat te zeggen schoof ik de deur open, Oba-sama gaf me een bijna vernietigende blik. Ik zette Nobu neer en zwaaide even naar Youko, die opgewekt terug zwaaide. Zo te zien zou ze ook bijna gaan dansen, ze droeg de kleding al. Vervolgens schoof ik de deur weer dicht en liep ik door naar de badkamer.